Küçüklerin Gözlerinden Büyüklerin Ellerinden Öperim (Zulal ERİK)

MERHABA FETHİYE (Zulal ERİK)

O GECE FETHİYE BİZİMDİ! (Zulal ERİK)

AĞIT (Zulal ERİK)

YOL (Zulal ERİK)

HEY SEN! (Zulal ERİK)

ZATEN BU ÖLÜMLÜ DÜNYANIN DAVETSİZ MİSAFİRLERİ DEĞİL MİYİZ HEPİMİZ? (Zulal ERİK)

Bu Pazar Ben Yine Dağlardaydım... (Zulal ERİK)

Ilgaz Küçük Hacet Zirvesi, Cumhuriyet tırmanışını, sizin ve arkadaşlarımın sayesinde hiç zorlanmadan tamamladım. Arkada kaldığımda, beni şarkılarla bekleyen ve karşılayan size ve tüm arkadaşlarıma teşekkürler.

Sabah kahvaltımız, hepimizin katkıları ve paylaşımı ile mükemmel bir açık büfe kahvaltıya dönüştü. Arabadaki yemek keyfimiz, arka beşlinin şarkıları ve her anımız bir başka güzeldi.

Tüm fotoğraflarda, bütün yorgunluğumuza rağmen, hepimiz nasıl da mutlu mutlu gülümsüyoruz.

Her anı ayrı bir güzel olan gezilerimizi, fotoğraf kareleri ile bizimle paylaşan, bize yeniden yaşatan arkadaşlarımıza teşekkürler.

Çankırı’da bizi misafir eden bizimle birlikte yürüyen güzel insanlara teşekkürler.

Başka yürüyüş ve gezilerde yeniden birlikte olmak dileklerimle, saygı ve sevgilerimle,

Gülnur Minican 31.10.2008

SEVGILI GUNLUK!!! ANKARA BUGUN BIR BASKA GUZEL DI SANKI KIBRIS KOYU KANYONUNA GIDECEGIMIZDEN MI SAATLAR BIR SAAT GERİ ALINDIGINDANMI , BILMIYORUM BENIM ICIN GUZEL BIR GUNDU. SAGOLSUNLAR KIBRIS KOYU DERNEGI BASKANI ALI BEY VE ARKADAŞLARI MEVLUT AMACA,FOFOGRAFCI ALI BEY HARIKA BIR YURUYUSE IMZA ATTIRDILAR. BU KANYONU ILK GECEN BIZ OLDUK. KOY DERNEGI HEPIMIZE ALTIN AYVA ODULU VERDI!!!!

ILK BASLANGICTA ELMADAGI KAYAK MERKEZI ETEKLERINDE YURUYUS BASLADIGINDA, INANIN ICIMDE BU DIMDIZLAK YERDEMI YURUYECEGIZ DEDIM!!!ITIRAF EDIYORUM. YARIM SAATE YAKIN BOYLE YURUDUK SONRAAAAAAAAA! ! AKAN SULAR,MAGRALAR, FIRIGLER, GALATLAR DONEMIDEN KALAN YERLESIM ALANLARI, INANILMAZ BIR DOGA.GUNE GUZEL BASLAMAMIM SEBEBI BUYMUS. MEVLUT AMACA CEYLAN GIBI DAGLARI,SULARI ASTI, HARIKA BIR TEMPODA KOY DERNEGINE BIZI ULASTIRDI GENC YASINA RAGMEN(68) BASKAN ALI BEY,FOTOGRAFCI ALI BEY VE DIGER DOSTLAR HARIKA BIR EV SAHIPLIGI YAPTILAR. HEPSINE GURUBUMUZ ADINA TESEKUR EDIYORUM.

UMARIM DEVLET BU KANYONA EL ATAR TAS OCAKLARINI KAPATIR. ANKARA NEFES ALMAK ISTERSE BU GUZELIM YERE SAHIP CIKAR YURUYUS BITTIGIN DE SUNULAN CAYLAR ABU HAYATTI.

Ali YILMAZ 27.10.2008

Aman yanlış anlaşılmasın her şey iletişim içindi o gece FETİYE'DE...

En nihayetinde hepimiz kardeştik Adem ve Havva tarafından.

Amaç belli: Cetvelle sonradan çizilmiş sınırları şöyle boylu boyunca silip kaldırmak tüm mesafeleri ortadan...

Dağdan gelip bağdakini kovmak konumuz değil şimdi...

Malum ısrarcı ve yılmaz kararlılığımızla alabildiğine klasik, zamfirin kalbime yönelik serenatını saymazsak biraz da galiba DITTIRI DITTIRI elektronik doğum günü kızının özel seçki cd sini gülümsemekle gülümsememek arası kararsız kalmış bir yüz ifadesi ile dinleyen ağır top ingiliz misafirleri en sonunda kendimize benzetip yalınayak dökerek ortaya malum damat halayı, misket derken OH BE, RAHATLADIK!

Zaten bu ölümlü dünyanın davetsiz misafirleri değil miyiz hepimiz? Ve elbet kardeş değil miyiz adem ve havva tarafından? Aman yanlış anlaşılmasın herşey iletişim içindi o gece şahidiz hepimiz...

Zülal Erik

Karanlığı yaran aydınlıktı, o gece bayram
turuncu, mor ve mavide gizliydi.
En çok ta kırmızı alevlerin
üşümüş kumlarla dansıydı yaşanan...

Ve çığlık çığlığaydı kalpler
Ey Tanrılar,
şarabın kırmızısında
işte bu gece, dansetmeli İNSAN!

O gece, on beşinden altmışına
yaşamla ölümün yalınayak dansında göz kırpıyordu bize coşku...
Oysa
gökyüzüne uzanan alevlerin aydınlattığı gölgeli yüzlerin dudağında kıvrılan
hüzünlü bir gülümsemede gizlenmişti
içindeyken önemsenmeyen
ancak uzaklardan özlenen bayram...

Damat halayının arsız haykırışlarındaydı bayram, o gece
ve işveli davetiydi kahpenin Tanrılara.

O gece Ankara havalarıydı,
uzakları kucaklatan
ve gökyüzüne uzanan alevlerin aydınlattığı yüzleri,
tek yürek birleştiren bir halkada...

O gece bayramdı
Bolca gülümsemekti, o gece
işveli kahkalarla kıskandırmaktı Afrodit'i...

O gece bayram,
yörük çadırının gizli misafiriydi.
Kerimoğlu'nun pek bir oynak garsonunun
çökertmeli ikramlarıydı...

Selami babanın 20 liralık bahşişin de gizlenmiş çocuksu coşkusuydu
Biraz Mihriban, biraz Yozgat Sürmelisi
Çokca Çökertmeydi o gece bayram...

Hermes vardı o gece her yerde
karşı konmaz fısıltıları ve
umudun kanat takışı kalplere...

Yani dostlar,
o gece
gece uzundu
ve o gece
Fethiye bizimdi!
Hayde Bree!

***

Geceki fırtınaya
öfkeye ve kardeşi coşkuya
umuda ve kardeşi hayalkırıklığına inat
çarşaf gibiydi gün doğumunda AKDENİZ
yüzsem izi kalacaktı üzerinde...

Sessizce gülümsedim, ona
ve göz kırptım:
Kendine iyi bak ve mutlu kal, dedim sessizce.
Babadağ ile randevum var, rüzgarda!

ZULAL ERIK 07.10.2008

Sabahın ayazında umutla beklenen bir köy kahvaltısıydı karanlıkta Kumrular'da buluşmuş gözleri uzun bir yolculuğun ardından aydınlığa taşıyan...

Pırıl pırıl bir hava Kararsız kalmış Ekim güneşi İşte Akdeniz İşte Çalış Plajı!

Biraz çekingen biraz umutlu elbet hüzünlü bir avuç bayram kaçağı, gözleri ile haykırdı:

Merhaba FETHİYE, Talibiz tüm güzelliklerine...

ZULAL ERIK 07.10.2008

ÖYLE YAYLALARDI Kİ AĞZIMIZ AÇIK DOYAMADIK DAĞLARA TAŞLARA,ORMANLARA, DEĞERLİ ARKADAŞIMIZ OSMAN’IN MEMLEKETİ OLMASI DOLAYISIYLE ÇAMLIYAYLADA BİZE REHBERLİK YAPAN ARTIK DOSTUMUZ OLAN MEHMET BEY DOLU DOLU İKİ GÜN YAŞATT I BİZLERE. NAMRUN KALESİNDE TARİHLE YÜZLEŞTİK, BİRAZ DAHA ZORLASAK KENDİMİZİ ARŞIN MERKEZİNE ÇIKACAKTIK. KALE ,ÇAMLI YAYLAYA TEPEDEN BAKARKEN HERŞEYİN HAKİMİ BENİM DİYORDU. BAŞTEPE DE ORMAN GÖZETLEME YERİ ŞATOYU ANDIRIRKEN TOROSLAR AVCUMUZUN İÇİNDEYDİ. KOSPINARI, ANA ARDIÇ! BİNLERCE YILLIK YAŞIYLA BİZİ KONUK EDERKEN, KANATLARI ALTINDA GEÇMİŞE YOLCULUK ETTİK. PAPAZIN BAHÇESİNDE ANADOLUMUZUN BİTMEK TÜKENMEZ MİSAFİRPERVERLİĞİNİ YAŞADIK, SİMSİYAH ÇAYDANLIKTAN BARDAKLARIMIZA ÇAY YERİNE HUZUR, SAMİMİYET DOLDU. YUDUM YUDUM İÇTİK DOST SICAKLIĞINDA Kİ ÇAYLARIMIZI. BÖGÜRTLENDİKTEN (ANIT AĞACA )SABAHIN SEHERİNDE MEHMET BEYLE YOL ALIRKEN, RÜZGÂR ÇAM, ARDIÇ, ÇINARLAR’LA ŞARKILAR SÖYLEDİ BİZLERE. YABAN HAYATTA GEYİKLERİ GÖRÜP GEYİK MUHABETİ YAPALIM DEDİK AMA PAZAR TATİLİ OLDUĞUNDAN, PİKNİĞE GİTMİŞLER GÖRÜŞEMEDİK. ANIT AĞAÇ, HEMEN YOLUMUZUN ÜZERİNDE NEFESLERİMİZİ KESEN MUHTEŞEM GÖRÜNÜMÜYLE BİZİ SELAMLARKEN, BU ENDAM, BU BOY U POSU BİZİ ÇOK KISKANDIRDI. DOKUYÜZ YILLIK YAŞIYLA HİÇ YAŞINI GÖSTERMİYORDU(GÖSTERİŞİ SEVMEZMİŞ) SON DURAĞIMIZ DOĞUMA ARTIK NEFESLERİMİZİ TUTUP BAKMA YETENEĞİMİZİ YİTİRDİĞİMİZ BİR DERİNLİĞE SAHİP NEFİS BİR BÖLGEYDİ. KENDİMİZİ KARTAL, ŞAHİN, GİBİ HİSSETTİK. BU GEZİDE ÇARESİZLİĞİ YAŞADIM O YALÇIN DAĞLARDA TOROSLAR DA.

SÖZÜN, GÜCÜN BİTTİĞİ, YAMAÇLAR DA BİZLER BİRER NOKTAYDIK. ÇARESİZLİK DAĞLARIN VADİLERİN GÜCÜNDENDİ. HER YAZININ FİNALİDE BU GEZİN KAHRAMANLARI( KAHRAMANI) VARDIR TABİKİ REHBERİMİZ SELAMİ KALAY,A GURUP ADINA TEŞEKKÜR EDİYORUM. TUTTUGUN ALTIN OLSUN BOZDUR, BOZDUR GÖNLÜNCE HARCA!!! KALIN SAĞLICAKLA.

ALİYILMAZ. 25.08.2008

Merhaba Arkadaşlar,Merhaba Can Dostlar.

Öncelikle;çocukluğumun ve gençliğimin geçtiği yerleri,güzellikleriyle birlikte sizlerle paylaştığım için çok mutluyum.O güzel ilçemizi,yaylamızı,Çamlıyayla’mızı dış dünyaya açmak,Toros dağlarının o tüm doğa harikası haşmetini ,o güzel vadi ve kanyonlarını,florasını , zirvelerini en önemlisi de Türkiye’de Karadeniz yaylalarından başka yaylalarında var olduğunu , insanlara anlatmak adına bana ve arkadaşlarıma destek olduğunuz ve olacağınız için sizlere minnettarım.Değerli rehberimiz,liderimiz Selami beye beni kırmayarak bu geziyi proğramına aldığı için de özellikle teşekkür ederim.

Bizlere;tüm zamanını ayırarak yerel rehberliğimizi yapan,gelen ekip arkadaşlarımızın her türlü ihtiyaçları ile bizzat ilgilenerek bizleri adeta bağrına basan ve bu işe ne kadar önem verdiğini her haliyle belli eden, değerli ilçe başkanımız Mehmet Yetiş beyefendiye de ne kadar teşekkür etsek azdır arkadaşlar.Mehmet beyi ilçemiz tanıtımı konusunda destekleyen belediye başkanımız ve orman müdürümüze de burada gıyaben de olsa teşekkür etmek isteriz.Ağırlanmamızda adeta sofrasını açarak bizlere her türlü ikramı yapan, belediye başkan yardımcımız Yusuf Sakallı’ya da burada teşekkür ederiz.Değerli dostlarımız hepiniz var olunuz,ancak el birliği yapılarak bu gibi işlerin üstesinden gelineceğinin bilinci içerisinde olmanız bizleri heyecanlandırdı,bu beklide ilk adımdı, unutmayalım en uzun mesafe atılacak ilk adımla kısalırmış.

Doğa harikası Türkiye’miz Anadolu’muz doğusu,batısı,kuzeyi,güneyi ile bizler için bulunması güç güzellikler barındırıyor.Bizler bu güzellikleri doğaya zarar vermeden el ele vererek bilinçli projeler üreterek paylaşa bilirsek o zaman o güzelliklerin değer kazandığını görürüz.Bu yaşamış olduğumuz doğa harikası güzellikler bizde kalsın dediğimiz zaman ise hem o doğaya,hem doğa severlere, hem de burada yaşayan insanlarımıza ekonomik yönden katma değer sağlatamadığımız için farkında olmadan zarar vermiş oluruz.Onun için Çamlıyayla’mız da bulunan idarecilerimize,sivil toplum kuruluşlarımıza ve orada yaşayan halkımıza çok işler düşüyor,ilçe olarak kalkınmak isteniyorsa günümüzde bacasız sanayi diye adlandırılan turizme önem vermeniz gerekiyor.Bu konuda yapmanız gerekenleri önünüze koyup en sağlıklı olanı bulmanız gerekiyor.O zaman sadece yanınızda Ankara trekking olarak bizleri değil tüm çevre ve doğa severleri bulacağınızdan emin olunuz.

İşte size iddialı bir slogan ”Karadeniz yaylaları yalınız değil;Torosların Çamlıyayla’sını gördünüz mü?”

En güzel günlerin sizlerin olması dileği ile;öncelikle bu gezimize katılan arkadaşlarımıza ve bizleri orada güzel bir şekilde ağırlayan değerli dostlarımıza tekrar teşekkür eder;saygı ve sevgiler sunarım.

Dost selamlarımla;

Osman KÜÇÜKOĞLU Ankara-25.08.2008

Heyecanlıyım;Ankara trekkingle tanıştığım ilk günden beri heyecanlıyım,yıllarca akıp giden zaman içerisinde gerçek yaşama dair kaçırdığım şeyleri yeniden keşfetmeye başladığım için heyecanlıyım, 50 yılın verdiği yorgunluğu yaşam heyecanına çevirebilme başarısına kavuştuğum için heyecanlıyım,kısacası bu gün yani 18 Temmuz 2008 saat 20’de yeni bir heyecanı yaşamaya başladığım için çok ama çok heyecanlıyım.Tam bir yıldır Kaçkardan beri bu seyahati bekliyordum.İyi konsantre olduğumu sanıyorum.Ötesi Selami beyle birlikte geçirmiş olduğum 5 yıla yakın bir süreç içerisinde yaşamış olduğum deneyimlerden yararlanıp başkalarına da yardımcı olabileceğim için hem mutlu hem de heyecanlıyım. Bunlar benim seyahat öncesi duygularımdı.Ya ; seyahat nasıldı diye sorarsanız işte oda aşağıda.

Otobüsümüz kumrulara geldi herkes birbiri ile şakalaşıyor şimdiye dek yaşanmış olan güzel hatıralar paylaşılıyor,aramıza yeni katılan arkadaşlar var onlarda eskilerle tanışıp kaynaşmaya yaklaşık 7 gün sürecek olan bir birliktelikte kendilerine arkadaş bulmaya çalışıyorlar. Bagajlarımız verildi artık otobüsteyiz.Herkes çok cici,çok sevimli,gençler içlerindeki o güzel heyecanları, parlak güzellikleri ile ışıl ışıllar.Gülüyorlar,şakalar yapıyorlar sadece onlar mı herkes birden bütünleşiverdi artık hepimiz yaşayacağımız güzelliklere hazırız ve aynı yaşlardayız.Arka beşli gece kondu gurubumuz başta olmak üzere hep birlikte şarkılar türküler söyleyip yoruluncaya kadar uyumadan uzunca bir süre yolculuğumuzu sürdürüyoruz.Takiii ertesi gün saat 11.30’da Artvin’in Borçka ilçesine gelinceye kadar.Burada 3 tane minibüs bizleri bekliyor,binmeden önce lokantada bir öğle yemeği yiyoruz,ama ne yemek sanki lokanta sefilleri doyuruyor,herkes öylesine acıkmış ki ne varsa menüde hemen onun siparişini verip resmen saldırıyor.Sonrasında da son alışverişleri yapıp minibüslerimize binip beyazsu yaylasına doğru yola çıkıyoruz.Bu arada Borçka bizlere çok iyi bir izlenim vermiyor herkesin genel kanaati en başta o güzelim doğaya yakışmayan görüntü kirliliği içerisindeki bir ilçe oluşu.İleride inşallah belediye başkanına bu görüşlerimiz ulaşırda en azından bina dış cephelerinin bir sıva,boya düzenlemesini bina sahiplerine yaptırırlar.Yaklaşık olarak 3 veya 3,5 saat sonra sislerin içerisindeki güzel mis gibi çiçek kokuları arasındaki yaylaya ulaşıyoruz. Oh özgürüm işte; dağlar,taşlar,yaylalar geldim işte sizin o tertemiz bağrınıza kendimi bırakmaya,çayırlar,çimenler sizleri üzerime yorgan yapmaya;sizlerle bir olup yaşamaya,artık 7 günde olsa şehrin keşmekeşi yok,sessizlik.Bak diyorum kendime işte kuşlar yine şarkılarına başladı bizleri karşılıyorlar,inekler,öküzler böğürüyorlar.Ya o; sımsıcak karadeniz köylüsü güler yüzlü analarımız özlemişim sizleri kendinize has şivelerinizle nede güzel sözler söylüyorsunuz.Buradaki rehberimiz İsa bizlere karşı imkanları yettiğince bir çaba içerisinde,birden Selami beyin sesi duyuluyor;işte o ses işlerin o kadar da boş verilmeyeceğini hatırlatıyor bizlere.“Arkadaşlar pansiyonda kalacaklar hemen pansiyona çadır kuracaklar (yukarıda bir tepe gösteriyor) tepeye;sonrasın da hemen uyum yürüyüşü yapılacak çabuk olalım lütfen”.Hemen sırt çantalarımızı ve eşyalarımızı yüklenip tepe taşınıyoruz.Arkadaşlarda öyle bir eşyayla gelmişler ki adeta buradan hiç dönmeye niyetleri yok.Benim bütün eşyamın tamamı bir sırt çantası,kaldırdığım zaman olay bitiyor. Bazı arkadaşlarımın tepeye 3 defa çıktığı oldu.Herkes yerleşip çadırlar kurulduktan sonra yukarıdaki tepeye 3.050 m’ye uyum yürüyüşüne başlıyoruz.Etrafımız tamamen sisle kaplı Allah’tan yağmur yok.Bazı arkadaşlarımız gelmiyorlar ama dönüşümüzde anlatacaklarımızdan dolayı pişman olacakları kesin.Yükseliyoruz sis yukarılarda açılmaya başlıyor ve bir süre sonra bulutların üzerindeyiz.Aman Allah’ım bu ne güzellik sanki uçaktayım bulutların üzerinde bizleri karşılayan tepelerin o mağrur yükselişleri hem selamlıyor,hem de bu iş bu kadar kolay değil dercesine uyarıyor.Olsun yarış halinde değiliz, sizlerin o güzel Anadolu’muzun güzelliklerini keşfetmek niyetindeyiz.İnsan ömrü dediğin nedir ki,onu da bir yerde oturarak etrafındaki güzelliklerin farkında olmadan yaşamak niye.Şükrediyorum; Tanrıma şükrediyorum beni sağlıklı kılıp bu gücü bana verdiği için şükrediyorum,bana böylesine güzel bir ülkede doğma ve yaşama şansı verdiği için şükrediyorum, beni birlikte olduğum bu güzel insanlarla tanıştırdığı için şükrediyorum.İşte yeni bir uyum zirvesindeyim daha yukarısı yok mu dercesine en yüksek kayayı arıyorum.Derken Selami bey her zaman ki gibi en yüksek kayayı kapmış oradan bizlere sesleniyor.Kamp alanına döndüğümüzde hava iyice kararmaya başlamıştı ama sis yoktu. Akşam yemeklerimizi yiyip birazda keyif yaptıktan sonra çadırlarımıza çekildik.Ertesi gün gece saat 3’te kalkılıp en geç 4’te Karçal dağı zirvesi yapılacak.Herkese iyi geceler arkadaşlar. 3.30’da uyanabildim,kısaca bir şeyler atıştırıp düzenli kullandığım ilaçlarımı aldıktan sonra çadırımdan dışarı çıktım herkes ayakta hareket için hazır bir şekilde toplanıyorlar.Ben çantamı akşamdan hazırladığım için pek telaşlı değilim bir de mümkün olduğunca az malzeme ile hareket etmeye çalışıyorum.Bu da önceki katıldığım yürüyüşlerden edindiğim tecrübelerimden ve değerli ortağım Metin beyle yaptığım Saint Paul yürüyüşünden kalma bir alışkanlık.Toplam 37 kişiyiz.3 gruba ayrılmış durumdayız.Birinci grup zirve grubu,ikinci grup yıldız gölü grubu,üçüncü grupta kampta kalacaklar grubu.Ben tabiki birinci gruptayım.Saat 5 gibi hazırlıklar tamamlanıp gruplar halinde yola çıkıyoruz.Bu gün hem zevkli,hem yorucu, hem de uzun bir gün olacak,biz Karcal zirve grubu olarak zirveyi yaptıktan daha sonra yıldız gölü grubu ile birleşerek oradan Gorgıt yaylası üzerinden macahele yürüyeceğiz,programımız oldukça zorlu ama hepimiz yapacağımıza tam inanmış ve bu işin üstesinden gelebilecek güçteyiz.Ben önceki hafta Torosların Bolkardağları Medetsiz zirvesini yaptığım için kendimi daha bir hazır hissediyorum,yani kondisyonum iyi.Yürüyüşe başlıyoruz İsa bize rehberlik yapıyor. Bulunduğumuz yerden Karçal zirveleri henüz görülmüyor,artık öğrendiğim bir şey var en uzun mesafe ilk adımla başlar,bende bugün için ilk adımımı atarak başlıyorum,içimden hepimiz için duamı yapıyorum İşte yine yükseliyoruz bir süre sonra yıldız gölü grubu bizden ayrılıyor,birbirimize buluşmak temennisinde bulunuyoruz.Selami hoca önce tempoyu biraz hızlı tutuyor,iyide oluyor,çabuk bir şekilde ısınıp önümüzdeki ani çıkışlara hazırlıyor bizleri,sonrasında güzel bir yürüyüş temposu yakalanıp herkesin o yüksekliklere nasıl çıktığını anlamayacağı bir seviyeye getiriyor,kısacası tempo iyi,uyum iyi tırmanıyoruz, şakalaşanlar var aramızda,espri olsun diye birbirlerini geçenler var tabi ki olayın ciddiyetinden de bu arada kopulmuyor,zaten kopulması da mümkün değil;çünkü bizim Selami hocamız var,yürüyüş sırasında değişik bir insan yüksek sesle bir bağırdı mı olay bitiyor,valla hiç şakası yok orada koyar mı,koyar aşağıda kuzu,eee kolay değil hani her şey yerine göre hepimizin bir yere kadar sorumluluğu var üzerinde o nedenle haklı , içimden söyle hoca ;söyle diyorum bizleri de pek gevşek bırakmaya gelmiyor hani.Bir de bu yürüyüşlerimiz de resim çekmek çok önemli,Allah’tan çifte turbolu bir Ekrem kardeşimiz varda Selami hocanın talimatlarına yetişebiliyor yoksa ne mümkün samimi olarak söyleyeyim ben yapamam.Nedim yine her zamanki gibi artçı arkayı toplayıp geliyor.Sağda solda buzullar var.İsa riske girmeden güzel bir rota takip ederek ilerliyor,işte çarşaklar başladı artık yükseliyoruz ama çok dikkatli olmamız gerekiyor zira zikzak yaparak yükseldiğimiz için yukarıdan düşecek olan bir taş veya kaya parçası aşağıdaki bir arkadaşımızın felaketi olabilir.Bu arada Barış isminde yeni aramızda gördüğüm bir arkadaş var bu konuda oldukça dikkatsiz davranıyor,elbette isteyerek yapmıyor ama her an birine zarar verebilir,çok kayıyor ve de taş düşürüyor.Derken ön de bulunan Ekrem kardeşimin ayağından kayan biraz irice bir taş herkesin taş diye bağırması ile birlikte başımı kaldırdığımda üzerime doğru hızlanmış bir şekilde geldiğini görüyorum yapacak bir şey yok, beni de alıp götürecek çünkü hatırı sayılır bir irilikte veya son anda sekerek başka bir tarafa yönelecek Allah’tan ikisi de olmuyor,ben ani bir refleksle son anda öne doğru bir hamle yapıyorum ama yine de taşın bana çarpmasından kurtulamıyorum, yaptığım o son hamle ile taş geride kalan sağ ayağımın tam topuğuna çarparak aşağıya gidiyor.Olay ciddi ama bende bir şey yok moraller ve motivasyon bozulmasın diye umursamaz görünüyorum ama açıkça söyleyeyim çok korktum. İşte Karçal zirvesindeyiz (3.400 m)ilk çıkanlardanım tüm arkadaşların gelmesini bekliyoruz. Bu arada flamamızı ve o dünyada başka eşi benzeri olamayan şehitlerimizin al kanları ile boyanmış ay yıldızlı bayrağımızı açıyor onu yine zirvelere çıkarttığımız için hepimiz gururla önünde eğilerek zirve resimlerimizi çektiriyoruz;birbirimizi kutluyoruz.İşte yine o büyük haz başarmanın hazzı,gururu müthiş bir şey anlatmak mümkün değil bizzat yaşamak lazım. İniş başladı bu arada hava bozuyor inişte bir çok arkadaş oldukça zorlanıyor,tempo düşüyor;yıldız gölünde bulunan arkadaşlarla buluşmamız lazım yoksa program aksayacak düşmeden ama bazı arkadaşlarımız kayarak bir şekilde iniyorlar.Bu arada doğa gücünü gösteriyor ve tamamen sis içerisinde kalıyoruz.Selami hoca grubu riske atmamak için inerken karşılaşmış olduğumuz Artvin’den gelen bir başka grupla bizim grubu birleştirip rehberimiz İsa’yı yıldız gölünde bulunan diğer grubu konaklama yerimize getirmek üzere programda bir değişiklik yaparak bütün grubu yaylada toplamaya karar veriyor.Grup yaylada toplandıktan sonra yeni bir hareket şekli belirlenecek.Biz diğer grupla birlikte yaylaya iniyoruz.Ben kendi adıma mutluyum akşam çadırda kaldığımdan, kalamadığım için yaşayamadığım yayla evlerinden birinde en azından diğer grup gelinceye kadar dinlenme fırsatı bulacağım diye.Nitekim de öyle oluyor botlar fora ,çanta fora birde üzerimi değiştiriyorum birde tuvalet, yeniden doğmuş gibiyim.Sedirlere oturuyoruz artık belirtmeme gerek yok sohbet,fıkra ve espriler kırıla gidiyor.Aaaa o da ne Karadenizli anam gelip de, “çocuklar yemek yeyup çay içeymusunuz”diye sormaz mı işte bu ,işte bu ya nerede yaşarsın bu güzelliği kurufasulye,sorte(yanlış yazmış olabilirim)sarımsak ve su dan oluşan bir mönü üzerine de Karadeniz çayı,haaa botlardan çıkan ayakların o dayanılmaz ayakkokusu aromalarını burada belirtmeden geçmek istemem hani derler ya burnumun direği sızladı işte aynen öyle. Bizler için iyi bir mola oldu;diğer arkadaşlarda geldiler ama onlar yorgunlar fakat duracak zaman yok ben son anda sadece suyumu alarak gitmeye karar veriyorum bütün çanta ve eşyamı minibüse bırakıyorum.Şöyle elimi kolumu sallayarak yürümek istiyorum.Üzerimde birde yağmurluğum var. Hava bizler için çok kötü etrafımızı göremiyoruz sis içerisinde ve yağmur çiseltisi arasında yürüyoruz yerler ıslak;yer yer akan suların içerisinden geçiyoruz.Gorgıt yaylasına efeler köyünden geçerek ulaşıp minibüslerle macahele gideceğiz yani yaklaşık olarak 5 saat kadar yürüyeceğiz. Yerler çok kaygan hatta vıcık vıcık artık ormana giriyoruz,resmen yağmur ormanlarındayız hava nemli bir taraftan terliyor,diğer taraftan ıslanıyoruz bir saatin içerisinde diyebilirim ki kuru yerimiz kalmadı,mutluyuz ;mutluyum kimse şikayetçi değil herkes parkuru bir an önce bitirmek istiyor yerler çok batak olduğundan bazı bölgelere ağaç kütüklerinden yollar merdivenler yapmışlar onların üzerlerine basarak ilerliyoruz.Bu arada Selami hoca bana Osman;Tülin ile Nigar hanıma eşlik et onlar çok düşüyorlar ve geride kalıyorlar dedi,Tülin emme basma tulumba gibi önümde vıct diye kayıyor hemen ayağa kalkıp Osman bey bir şeyim yok diyor ve devam ediyor bu senaryo belki onlarca defa devam etti ben artık Tülin’in düşüp kalkmasını kanıksadım bir şey diyemiyorum çünkü bana dönüp bir şeyim yok derken öyle mahcup oluyor ki daha fazla rencide olmasına ben razı olamıyorum tamam Tülin hanım devam edin deyip yürüyoruz.Nigar hanım bir felaket devamlı geride kalıyor.Derken iki arkadaşımız aksamaya başlıyor Arif ve Çağdaş her ikisinin de problemi ayaklarından zor yürüyorlar ve geride kalıyorlar dolayısı ile gurubun yürüyüş temposu düştü,önce razı olmamalarına rağmen sonradan rıza gösterip ağrıyan bölgelerine soğuk siprey uygulanmasına razı oluyorlar iyi ki ben çantasız gelmişlim Arif’in çantasını ben alıyorum ve onun çantasız olarak yoluna devam etmesini istiyoruz.Artık her ikisi de ağır aksak yola devam edebiliyor.Gorgıt yaylasına ulaşıyoruz tamamen boş evlerden oluşuyor yılın belirli aylarında çok kısa sürelerle kullanılan bir yayla imiş,bir girişimci turizm yatırımı olarak bir konaklama tesisi inşa ediyormuş biz de o inşaatın üzerine çıkıp orada bulunan sedirlere sıralanıp biraz mola verdik bu arada da yağıştan kurtulmuş olduk.Bir şeyler atıştırdık ama artık herkesin yüzünden yorgunluk akıyor,bir an önce akşamda yaklaştığı için çadırlarımızı kurup yatmak istiyoruz.Ama önümüzde daha epeyce yol var.Bundan sonraki güzergah daha da kötüleşiyor ve resmen bataklıkta yürüyoruz.Artık ıslaklık veya kuruluk fark etmiyor,Tülin yine düşüyor,Nigar yine geride kalıyor,Arif ve Çağdaş yine ağır aksak ilerliyor.Başka vukuat yok. Ara ara molalarla devam ediyoruz artık hava karardı bazı arkadaşlar tepe lambalarını yaktılar, birden bir kavşakta arkada kopmalar olduğunu fark edip Selami bey grubu durduruyor bir toplanalım diyor;çünkü bazı arkadaşlar sisin de etkisi ile görünmüyorlar onlara sesleniyoruz fakat ses yok biraz telaşlanıp birazda geriliyoruz,artık yorgunluk hat safhada saat gece 4 ten beri ayaktayız.Arif ve çağdaş ses veriyorlar derken Nigar hanım“Osman beni bıraktı ben burada kaldım” diye büyük harflerle bağırmaz mı ben önce şaşırıyor sonra mahcup oluyorum fakat yapacak bir şey yok laf ağızdan çıktı bir kere,önemsemeyip biraz gülüp yolumuza devam ediyoruz;tam mutlu sona ulaştık derken aman Allah’ım yolda önümüzde büyük bir hızla akmakta olan derenin üzerindeki uzatılmış bir ağaç gövdesi üzerinden yürüyerek karşıda bulunan araçlara binebileceğimiz haberi geliyor çünkü araçlar bize daha fazla yaklaşamıyorlarmış o an da ben herhalde bugün bir Survivor’dayım diye düşünüyorum.Bu bir şaka olmalı bu kadar yorgunluğun üzerine hızla akan ve ilerisi yukarıdan inerken görmüş olduğum şelale değil de;müthiş bir eğim olan derenin üzerideki yaklaşık 5 metre uzunluğunda 25 cm eninde bir ağacın üzerinden geçeceğiz.Hava iyice karanlık; rehberi araçların gelmesi yönünde iyice bir zorluyoruz, fakat nafile oradan geçmekten başka çare yokmuş,kendisi önden gayet rahat bir şekilde geçip karşıda bizleri bekliyor kafa lambalı arkadaşlardan bazıları lambaları ağacın üzerine tutup yolu biraz olsun aydınlatıyorlar ben bir cesaret 4’üncü olarak karşıya geçiyorum ve arkama bakmadan ilk araca binip diğer arkadaşlarımı beklemeye başlıyorum.Bu arada korktuğumuz bir haber geliyor Birsen arkadaşımız düşmüş fakat ağaç köprünün diğer tarafına düşüp koluyla köprüyü yakalayıp tekrar çıkmayı başarmış büyük bir oh çekip başka bir vukuat olamadan araçlarla yola koyuluyoruz. Artık hedef tek başka bir aksaklık çıkmasın istiyoruz.Hepimiz bir şekilde yatmak ve uyumak istiyoruz.Derken konaklayacağımız yer sandığımız bir yere geliyoruz burası bir arı yetiştirme ve takip merkezi gibi bir bina içerisinde birkaç görevli var.Selami hoca çadır kurulmadan hepimizin bir çatı altında kalabileceği imkan yaratmaya çalışıyor,araçlarla önceden göndermiş olduğumuz eşyalarımızda burada üzerlerine bir naylon örtülmüş yığın halinde duruyorlar. Birçok uzun görüşmelerden sonra anlaşma sağlanamayıp Tema’nın pansiyonunda kalacak olan arkadaşların yanına gidilmeye ve orada bir çare aranmaya karar veriliyor.Tema’daki uzun görüşme ve pazarlıklardan sonra 3 değişik şekilde kalınabilme imkanı doğurtuluyor.Ben 9 arkadaşla birlikte tesisin tiyatro sahnesinde mat ve uyku tulumu ile kalacak olanlarla birlikteyim ve 20 YTL ücretle burada kalmaya hak kazanıyorum.Müthiş sevinçliyiz birincisi bir çatı altındayız,ikincisi arkadaşlarımızın odasında banyo yapma imkanımız var,üçüncüsü sabah sıcak çayla kahvaltı yapabileceğiz.Biz 9 arkadaş sahnedeki yerlerimizi alıyoruz.Bu arada tesiste kalan diğer misafirlerin çocukları Ekrem’e gelerek , “ ağabey oyun ne zaman başlayacak” diye soruyorlar.Banyolarımızı yapıp;birazda bir şeyler atıştırdıktan sonra yatıyoruz.Horultular birbirine karışıyor,postal kokusunu hiç sormayın,inanmayacaksınız ama tarifi mümkün olmayan bir mutluluk var hepimizde,birbirini bu kadar az tanıyan insanların kısa bir sürede bu kadar fazla değeri bir arada paylaşabilmesi çok güzel bir şey olsa gerek. Bugünü de burada noktaladık. Hepinize iyi geceler arkadaşlar.

Saat 5’te kalktık kuş tüyü yatakta yatmış gibi dinlenmişim inanması güç değimli ama doğru; hemen sabah temizliklerimizi yapıp şöyle bir keyifle kahvaltı masamıza kurulduk,ooooh sıcak çay da pek iyi geldi.Hadi işbaşına eşyalar yüklenecek benim eşyam hazır hemen veriyorum ve bir köşede oturan Nigar hanımı görüp akşamdan dolayı onun gönlünü alıyorum oda gayet mütevazı bir şekilde karşılık verip kırgınlığımız olmadığını belirtiyor.Memnun oluyorum.Sonrasında Nihat hocam ve birkaç arkadaşla birlikte Camiliyi gezmeye çıkıyoruz. Tarihi camilinin halen ibadete açık bulunan camisini ziyaret ediyoruz,Ekrem kardeşim güzel resimlerini çekiyor.Gürcistan sınırını şöyle bir askerlerimizin izin verdiği ölçüde uzaktan seyredip hareket halindeki minibüsümüze biniyoruz.Bugün yürüyüş yok. Aracımız dağlardan tepelerden geçerek Borçka karagöle getiriyor bizleri.Burada karagöl etrafında biraz dolaşıp resimler çektiriyoruz,bir grup arkadaşımız sandal kiralayıp gölde gezinti yaparken,Nihat hocamın da içerisinde bulunduğu bir grup kırmızı benekli alabalık ile güzel bir zeytin yağlı salatayı mideye indiriyorlardı.Afiyet olsun;ama,öyle güzel bir ziyafeti kaçırmak istemezdim doğrusu.Daha sonrasında da Nihat hocamın dilinden bir türlü kurtulamıyorum.Yok tadı şöyleymiş ,yok salata çok güzelmiş ah Nihat hoca ah bu seyahatte bu yemek yüzünden bana az çektirmedin. Evet tekrar Borçka’dayız otobüsümüz harekete hazır hemen eşyaları aktarıp hiç zaman geçirmeden Şavşat karagöle doğru yola koyuluyoruz.Bu arada Artvin’den geçiyoruz doğaya inat kurulmuş bir ilimiz.Hemen başlangıcına büyük bir baraj inşa ediliyor. Şavşat’tayız;buradan yeni rehberimizi alıp biraz alışveriş yapıp minibüslerle konaklayacak olduğumuz karagöle gideceğiz.Şavşat’tan ayrılıp karagöle giderken o güzel Şavşat’a yakışmayacak;şehir çöpünün dökülmüş olduğu çirkin bir görüntü ile karşılaşıyoruz.Hepimiz doğanın bu şekilde özellikle resmi ellerle kirletilmesine isyan ediyoruz. Evet,karagöldeyiz kısaca şöyle tarif edeyim Bolu Abantın bakir hali,muhteşem.Orman içerisinde sessiz,sakin asude bir yer,akşam oluyor bir an önce çadırları kurup yerleşmek lazım.Acele ediyoruz;artık hepimiz pratikleştik hemen yerleşip etrafa dağılıyoruz.Hafif bir yağmur başlıyor,ama bizi pek etkilemiyor.Üç arkadaş göl etrafında yağmur altında öylesine küçük bir yürüyüşe çıkıyoruz,ilerledikçe göle düşen yağmur damlalarının sesleri öylesine beni etkiliyor ki anlatamam,ah keşke tarifine yetecek kelimeler bulabilsem,yanımda bulunan arkadaşlarla sessizliği paylaşıyor ve hiç konuşmadan sadece doğanın sessizlini o damlacıkların göl üzerinde suya çarparken çıkardığı sesleri dinliyoruz.Sevdiklerimin yanımda olmasını istiyorum onları yanımda hissederek sessizliği dinliyorum. Akşam yemeği için birkaç arkadaş bir masa etrafında toplanıyoruz başlangıçta 5 kişiyiz fakat ilerleyen saatlerde 12 kişiye ulaşıyoruz müthiş bir sohbet ve gülme fırtınası var herkesin katılmaktan karınları,böbrekleri ağrıyor yorgunluk falan kalmadı kimse yatmak istemiyor.O güzel gök kubbedeki yıldızların altında şarkılar,türküler,fıkra ve espriler kırıla gidiyor sağolun arkadaşlar ,can dostlar iyi ki varsınız,hepiniz müthiş insanlarsınız,ön yargısız,ayırt etmeksizin birlik beraberlik içerisinde böylesine bir güzelliği yaşadığınız ve yaşattığınız için minnettarız birbirimize teşekkürler. Hepinize iyi geceler arkadaşlar.

Artık saatin alarmı ile ilgilenmiyorum belli 4’te kalkılacak.Bu günkü program Göze dağı zirvesi.Yine 3 grup kuruluyor 17 kişilik zirve grubu,göl etrafındaki dağları dolaşacak olan grup ve kamp grubu.Biz zirve grubu olarak saat 5’te bir minibüsle yukarıdaki bir yaylaya hareket ediyoruz,oradan yerel bir rehber alıp tırmanışa başlayacağız.Yol boyuca geçtiğimiz yerleşim yerlerinde büyük kütüklerden yapılmış evler görüyoruz onları durup resimleyerek devam ediyoruz.Araçla son durağımız.Yine hafif bir çanta hazırladım hani grubun formatı bozulmasın diye taşıyorum.Artık grup birbirini iyi tanıyor seçkin bir grup oldu onun için çok fazla detaya girmeyeceğim,yine bin bir güzellikten sonra zirvedeyiz burası bize biraz hafif geldi diyebilirim.Burada bu zirve çıkışımı Saint Paul yürüyüşünü birlikte yaptığım sevgili ortağım Metin beye itaf ediyorum ve onu temsilen boynumda getirmiş olduğum beyaz atkıyı zirvede göndere kaldırıyorum.Selam sana ortak inşallah beraber nice zirvelere diyorum. Tüm sevdiklerimin isimlerini nedense bu zirve de tek tek kimsenin duymayacağı bir şekilde çağırıyorum.Müthiş bir duygu seli içerisindeyim,neden böyle olduğumu anlamış değilim ama oldu bir kere;çok güzel ama ,çok güzel ve özel duygular yaşıyorum.İnsanları çok seviyorum herkesin ayırt edilmeksizin en azından o an da yakınında bulunanlarla birlikte bulunduğu ortamlardaki güzellikleri paylaşmasını ve yaşamasını istiyorum;diliyorum.Bizlere insan olarak bir defaya mahsus hediye edilmiş ve belli bir süre kullanma imkanımız olan bir hayatı yaşadığımızı hatırlatmak istiyorum. İniyoruz;Selami hoca dönüş rotasını ele aldı biraz uzatarak içinde bulunduğumuz doğa güzelliklerini daha iyi yaşamamız için,iyi ki öyle yaptı,tarifi mümkün olmayan bir bitki örtüsü üzerinde doğanın bizlere bahşetmiş olduğu güzellik ve çiçek aromaları arasında inişimizi gerçekleştiriyoruz.Yorulduk ama hiç bitmesin istiyoruz;nasıl olsa yıllarca dinlenmişiz,buraya kadar gelmişken hiç olmazsa alabileceğimizin azamisini alarak beynimizdeki hart diskleri doldurarak dönelim.Öylede yapıyor ve akşamüzeri kamp alanımıza ulaşıyoruz. Çok terledim şöyle bir banyo çekiyor içim,ama bulacağımı pek tahmin etmiyorum.Kamp alanında dolaşırken birden pansiyonda bir oda da iyi kötü sıcak duşla banyo imkanı olduğunu öğreniyor ve hemen çamaşırlarımı alarak sıraya giriyorum.Sıra bana geldiğinde iyi sayılabilecek bir banyo yapıp bir oh çekiyorum.Akşam yemeği hazırlığına başlamış olan arkadaşlara katılıp ben de,bende bulunanları getirip akşam sofrasının hazırlanmasına yardımcı oluyorum.Bu gecemizde müthişti hiç bitmesin istedik,ama bitecek ve yeni bir gün başlayacak. İyi geceler arkadaşlar.

Evet;saat 4 ve ayaktayız,bu gün çadırlar toplanıp Ardahan’a doğru yola çıkacağız,oradan da Damal’a geçip Ulu Önder Atatürk’ümüzün doğal olarak gün batımında dağın üzerine düşen silüetini izleyeceğiz.Şavşat’ta otobüsümüze binmeden önce güzel bir kahvaltı yapmak istiyoruz Selami hocada okeyliyor ve bizi getiren rehberin tavsiyesi ile güzel bir yerde açık havada muhlamalı,sahanda yumurtalı,domates ve salatalık söğüşlü yanında sıcak çayı olan güzel bir kahvaltı yapıyoruz. Otobüsteyiz ve yoldayız herkeste bir mahmurluk,göz kapaklarımız kapanıyor,açmak için mandal falan kafi değil kendi isteği ile istediği gibi davranıyor.Ardahan posta hanesinin önünde duruyoruz toplanma saatimiz 14:00.Herkes dağılmadan önce bir gurup arkadaşla birlikte aramızda paylaşılmak üzere akşam için kamp alanında mangal yapma fikrim kabul görüyor.Tabii ki ben hemen kolları sıvayıp eksiksiz sayılabilecek bir alışveriş yapıyorum ve Arif arkadaşımla birlikte yardımlaşarak alınacakları alıp saat 14’de otobüsün yanında oluyoruz.Artık her şey hazır kamp alanımıza gidip çadırlarımız kuruyor ve hemen Damal’a doğru yola çıkıyoruz.Saat 18’de oluşacak olan Atatürk silüetini izlemek üzere oradaki köyde konuşlanıyoruz.Beklerken köy halkı ile sohbet edip,köy kahvesinde bizim kızlarımızın da yardımı ile hazırlanan çaylarımızı yudumluyoruz.Saat geldiğinde tepeye çıkıp beklemeye koyuluyoruz.Tabii ki bu bir doğa olayı,biraz bulut geliyor zamanı tam yakalayamıyoruz,biraz oluşan silüeti benzetiyoruz ama tam olarak göremiyoruz.Esas net olarak görülebilinen zamanın 15 Haziran ile 15 Temmuz arası olduğunu öğreniyoruz.Olsun orada bulunmak o duyguları da yaşamak güzeldi.Dönüşte Damal’da bir kırtasiyeciden birer silüet posteri alıp kamp alanımıza dönüyoruz. Şömineli bir barbekü bulup orada yemek hazırlığına koyuluyoruz,bazılarımız odun,kozalak topluyor,bazılarımız salata hazırlığına başlıyor bende elimden geldiğince hepsiyle ilgileniyorum,orada yapılan gayreti ve çabayı görmek lazımdı,belkide bizden kaçan zamandan ufacıkta olsa her birimiz bir şeyleri yakalamak istiyorduk.İşte şömine yandı ateş boyumuzca yükseliyor hava tam olarak karardı hazırlıklar tamam ben ocak başındayım gerisini isterseniz sözü fazla uzatmamak için anlatmayayım ortam müthişti atmosferimiz çok ama çok güzeldi.Gecenin sürprizini Nihat hoca,getirmiş olduğu yaş pasta ile yaptı.Teşekkürler arkadaşlar,teşekkürler can dostlar. Hepinize iyi geceler.

Saat 4 çok sıkışmışım acil tuvalet ihtiyacım var;hemen çadırdan çıkıyorum hava aydınlanmaya başlamış mis gibi,botlarımı giyiyorum tuvalet 100 m ileride 50 metre kadar yaklaşıyorum yolun altına geçeceğim aman Allah’ım oda ne 2 tane oldukça iri bir domuz homurdanarak geziyorlar.Hemen gerisin geriye geliyorum ve çadıra girip oturarak beklemeye koyuluyorum;çiş falan kalmadı hepsi kayboldu gitti.Biraz bekliyorum bakıyorum Arka çadırda ki Arif kardeşim kalkıyor ona çıkmamasını söylüyorum tamam abi diyor bir süre sonra sanırım dayanamayıp çıkıyor bende çıkıyorum.Baktım,tuvaletin oradan Ömer kardeşim geliyor;Ömer’e domuz gördüğümü söylüyorum; çok korktuğumu söylüyorum,ne dese beğenirsiniz “ağabey resimlerini çektin mi?”. Şimdi sorarım size kaç kişi tuvalete fotoğraf makinesi ile gider.Gülüyoruz tabii ki.Bu sabah ki çiş faslından sonra birkaç arkadaşla güzel bir kahvaltı yapıyoruz. Otobüsteyiz;uzun bir yolculuktan sonra çıldır gölü kıyısındayız öyle baktığınız zaman kışın nasıl donduğuna hayret edebileceğiniz büyüklükte bir göl ucu bucağı görünmüyor.Biraz dolaşıp,birkaç resim çekildikten sonra Ani harabelerine doğru yola koyuluyoruz.Dışarıda hava oldukça sıcak.Ani harabeleri oldukça geniş bir alana yayılmış durumda,hemen karşıda Ermenistan sınırı var,aradan büyükçe bir nehir akıyor.Görülmeye değer,çok etkileyici. Kars’a geçiyor,şehir gezisi yapıp güzel bir öğle yemeği yiyoruz ve hemen kalacak olduğumuz Sarıkamış’taki öğretmen evine doğru yola çıkıyoruz. Öğretmen evindeyiz bizleri çok güzel karşılıyorlar,ben Arif ile aynı odaya düşüyorum, memnunum oda memnun olduğunu belirtiyor.Hemen sıcak bir duş alıp aşağıya iniyoruz.Bu defa da bizim kızlar program hazırlamışlar.Temel albayım da bizlere katılıyor ve ordu evinde oturabileceğimizi söylüyor hep birlikte orduevine gidiyoruz,geç saate kadar oturup trekking üzerine güzel bir sohbet yapıyoruz.Umarım yararlı olmuştur. Herkese iyi geceler arkadaşlar; yarın bizim için büyük bir gün olacak.

Saat 6’da uyandım müthiş dinlenmişim,aşağıda açık büfe kahvaltı var.Kahvaltıdan hemen sonra yola koyuluyoruz Allahu Ekber dağlarında şehit düşen on binlerce şehidimizin anısına zirve yapıp şehitlikte onları anacağız,orada yatan şehitlerimizden de aldığımız destek ile bizler için kolay bir zirve oluyor.Normalde 6 saatte çıkılan zirveye biz 3,5 saat gibi bir rekorla çıkıyoruz.Bölgede bulunan jandarma karakol komutanının büyük desteğini görüyoruz, teşekkürler komutanım sana ve Mehmetçiklerine selam olsun,orada vatan toprağı için Anadolu’nun bağrından kopup gelen on binlerce Şehitlerimize selam olsun, ruhunuz şad olsun bu aziz vatanın gençleri sizlerin yere düşürmediğiniz şanlı al bayrağımızı gönderde tutmak için sizin yanınıza gelmeye hazır,şunu bilesiniz ki canımız pahasına bu vatan toprağının bir karışı bile düşmana verilmeyecektir sizler orada rahat uyuyun;emanetiniz emin ellerdedir. Aziz şehitlerimizin ruhunu şad edip kendimizce etraftaki gördüğümüz kirliliği temizledikten sonra onları selamlayarak Sarıkamış’a dönüyoruz. Büyük bir huzur ve mutluluk içerisindeyim.Hepimiz için bu gezinin hem sportif,hem tarihsel,hem de doğa olarak uzun süre belleklerimizde yeri olacağı kanaatindeyim.Tüm bunların ötesinde 37 tane can dostun bu vesile ile bir araya gelip aynı ortam ve değerleri çok büyük bir olgunluk içerisinde paylaşmış olması da azımsanacak bir şey değil arkadaşlar. Son defa hepinize iyi geceler …

Bir başka zirvede,doğa güzelliği içerisinde el ele vererek buluşmak üzere.Hepinize selam olsun.

Sevgi,Saygı ve Dost Selamlarımla;

Osman KÜÇÜKOĞLU 29-07-2008

Geçen seneden beri Doğu Karadeniz diyordum Selami Hocaya,Doğu Karadenizi bir gezelim.Sonunda gezdik ne müthiş yer olduğunu gördük. Karadenizin en güzel yanı,şehirler ve kasabalar arası yol çok uzun olmadığından sanki şehir içi yolda gidiyormuşsun gibi olması. Beni üzen sahil şeridi boyunca her yerleşim yerinde betonlaşmanın fazlalaşması.Karadeniz yolu gayet güzel olmuş hele 4 km uzunluğundaki tünel, Bolu tüneli neymiş dedirten cinsten. Samsun’lu olmama rağmen kendimi hiçbir zaman Karadenizli görmemişimdir. Aslında Karadeniz Samsun’dan ötesi, bizde sadece oraların biraz kırıntısı var. Bu grupla gittiğim her gezi bana başka tadlar vermiştir ama Kaçkar muhteşemdi diyebilirim.Evet Engin Hoca sonunda Kaçkar, Bafa’yı geçti, artık rahatlamışsındır.

Üzerinden 14 gün geçmesine rağmen doğasının el değmemişliği, Fırtına vadisinin, çağlayanların, şelalerin görkemliliği,buzul gölleri, yerel ifadeyle her daim üzerimize çöken dumanı ve endemik bitkileriyle bizi her zaman yanına çeken YUKARI KAVRUN, KAÇKARLAR… Geriye baktığımda müthiş bir şey yapmışız dediğim gezi… Düşündüklerimi özellikle yaşadıklarımın ne kadarını sizlere aktaracağımı bilmiyorum ama bir baslayalım bakalım. Ayder’i ilk görüşüm, yağmurlu, sisli, puslu bir havada, ıslanmalarımız, hiçbir karşılık beklemeden ıslanan giysilerimizi kurutmak için kuzineyi yakan Zeynep Teyze, yeni bir yerde olmanın insan yüzüne verdiği tebessüm, 38 derece sıcaklıktan gelip de ılık hatta biraz da soğuk havayı yaz ortasında ciğerlerimize çekmemiz, muhlama yemeği ile tanışmamız, iyi ki bu geziye geldik derken Yukarı Kavrun‘a çıkmak için gelen dolmuşlara binişimiz, midelerimizin yayık ayranı gibi çalkalanmasına neden olan bozuk ve tehlikeli yolda ilerleyişimiz, dolmuşun gidebileceği son noktada inip kalacağımız odalara yerleşme (Oda arkadaşlarım sizlerden çok memnun kaldım Gülsen Hoca.,Zeynep Hn.) Kahkahalarımızın bolca atıldığı, güzel sohbetlerin yapıldığı, şarkıların söylendiği, horon-halay çekildiği, tulum dinlenildiği, yemeklerin-kahvaltıların yenildiği, ısınma gereksinimizin karşılandığı şömineli, kuzineli Şahin Kafeye gelişimiz, yün yorganların içinden kalkıp kahvaltı sonrası yüksek irtifaya uyum için Samistal yaylasına 3100 mt. yüksekliğe çıkışımız, o yorgunluk üzerine bir de uykusuz geçen gecenin mahmurluğu ile ertesi gün sabah 4.30 da Kaçkar dağına doğru yola çıkışımız,

Yerel rehberimiz Mehmet (Seni çok sevdik; beyefendiliğinle, sakinliğinle, uyumluluğunla) ve liderimiz Selami hoca dahil 13 kişi olarak 2.5 saatlik yürüyüşün ardından dağın eteklerinde kendimizi bulmamız, çarşak adı verilen kaya,taşlar arasında yürüyüşümüz ya da sürünüşümüz,buzul yan geçişinde geçici işçilerin kadroya girme hevesiyle kazmayla bize yol açarak buzulu kırmalarını seyredişimiz, rehberimiz Mehmet’in eğer düşerseniz bana söyleyin ve yüz üstü değil de sırt üstü kelebek şeklinde kolları açıp sürtünme etkisiyle hızınızı azaltabilirsiniz dediğinde ilk defa ben gerçek dağcı mı ne oluyorum dediğim ve bu zamana kadar yaptıklarımdan farklı bir zirve olduğunu kavrayışım, gecici işcilerden (artık kadrolular) sonra büyük cesaret göstererek ilk geçiş yapan kişinin Yıldız Hn.olması, bir elimde baton,diğerinde kazma ile ilk defa yürüyüşcülükten dağcılığa transfer olduğumun işareti olarak gördüğüm buzul yan geçişini sadece önümdeki ayak izlerine bakarak tamamlamam. Tamam büyük bir zorluğu bitirdik derken kapı diye adlandırılan yere kadar taş stresi yaratmadan,arkadaki arkadaşı yaralamadan yukarılar Kaçkar sana geliyorum dediğim an yolda Engin hocanın Maho Ağa görüntüsüyle beni motive edin çırpınışları, Ekrem’in bir sağda bir solda önde arkada enerjik haliyle o anlarımızı ölümsüzleştirmesi, sonunda ulaştığımız yerde oksijen azlığında Nedim’in ikide bir bizlere verdiği mesir macunu ile zaten oksijen az bir de bu şekeri ağzıma yapışıyor nefes alamıyorum feryadıyla Ufuk’un serzenişleri, sonradan bu stres anımızın aşagida kahkahalara dönüşmesi, tırmanışta Ufuk ile Engin Hocanın A,B,C planları ve sonradan hiçbir plana uymadan grubu takip etmeleri dönüş yolunda bir hayli zorlandığımız çarşak etabından sonra kışın yapamadığımız kayağı burada yapmamızın zevki müthişti, rehber Mehmet, Gül,Birsen2 ve benim düşüşümüz tam seyirlikti. Bu arada dönüşümüzün şampanyalı kutlanması harikaydı.

Sonraki gün Ayder e yürüyüşümüz kaplıca keyfini yaşayışımız,Kazım Koyuncu müzikleriyle tekrar Y.Kavrun’a dönüşümüz ertesi gün Y.Kavrun‘a ve oradaki güzel insanlara veda edişimiz, Birsen1’in parmagina 3 dikiş atılması, sonrasında Uzungöl’e ve medeniyete kavuşmamız (otel olarak) Y.Kavrun güzelliğinden sonra oranın daha yapay geldiği (ama yine de hakkını yemiyelim çok güzel bir yer; Y.Kavrun’dan sonra olduğu için yapay), horon oyununun bilen kişilerce oynanması, grubun en küçüğü Taylan’ın hiç sızlanmadan bir büyük gibi hareket etmesi, Kamuran’ın diğer gezilere göre daha uslu olması, ertesi gün Maçka’daki bizi hayrete düşüren Sümela Manastırına gidişimiz, Trabzon’da çarşılar boyunca gezip TEDAK (Trabzon Tenis Dağcılık Kayak İktisas) tarafından çok güzel bir şekilde ağırlanmamız, yol boyunca otobüs içi mutad eğlencelerin her zamanki gibi Karadeniz gezisinde de devam etmesi, Kaçkar çıkışımızdan sonra oturup 2 gece boyunca attığımız kahkahalar ise ömre bedeldi. Ufuk ve ben bu geziden çok keyif aldık. Herkese teşekkür ederiz..

Gülbin Sevda 27-07-2007

Tam yaşam elerimin arasından nasıl da yaşanmamışçasına rutin, sıkıntılı ve yorgun kayıp gidiyor dediğim zamanlardı...

Yapmak ve yaşamak istediğim bu değil, başka birşeyler olmalı derken, Ankaratrekking Gurubunun gazete yazısı.... Heyecanla hocayı arayışım, doğum günüme denk gelişi, yeniden doğmak gibi....

İlk yolculuğum, minicik bir minibüs, tatlı sohbetler, paylaşımlar, doğayla bütünleşmemiz,ağ aç dikme bayramına katkımız, Hasanoğlan yürüyüşümüz veeeee iste macera başlıyor.

Artık yaşamda anne, kadın, eş değilim sadece. Ben ve benim yaşamak istediklerim var. İçimdeki çocuk yanım fırlayıp çıkıverdi sanki, yeni keşifler, yeni heyecanlar, Hosgeldin YASAM.

Ilgaz, Canakkale, Abant, Mardin ve bol ağaçlı, güzel kahvaltılı yürüyüşler hoşgeldiniz.

VEEEEE KACKARLAR... ..

Nasıl da gerçek yasama arkamı döndürülmüşüm yıllarca. Dağların, Yıldızların, sisin, gürül gürül su sesinin, ağacın, yeşilin her tonunun, her tepeden fışkıran şelalelerin, beynime kazıdığım Karadeniz.

Sabah gün doğmadan işçi tulumlarıyla ineklerini ahırdan çıkarıp yaylaya salan,kilometrelerc e sırtında odunuyla yürürken evine doğru, bizlerlerle yinede gülümseyerek sohbetini eden öpülesi eller. Ağaç kesmeye giderken aracımıza konuk olan, uyardığımızda ise, ne olacak üç metre ağaçtan deyiveren, sırtı baltalı, eşinin arkasından minnetle ‘’bana hiç vurmadı’’ derken gözleri dolan Karadeniz’in Çalışkan kadınları

‘’Ayrı ayrı çay olmaz topluca verun siparüşü’’ diyerek kızgın söylenen, kızma dediğimizde ise Karadeniliyiz işte deyiveren güzel saçlı garson çocuk.

Vee Memet

Bir parça çikolata ve sigarasıyla bizi dağların en üstüne uçuruveren kahraman, şirin rehberimiz.İşini bu kadar doğal, kasmadan iyi yapan yürekli insan selam olsun sana, Kasımda Ankara’ya bekliyoruz.

Yaşıtları başka hayaller peşindeyken bizimle bu güzellikleri paylaşan biri lise diğeri ilköğretimde okuyan iki genç, gözümüzün nurları, ülkemin ışıkları. Biliyorum ki adınızı bir gün çok önemli yerlere çakacaksınız.Geleceğ in, umudum , heyecanlarım.

Gün doğmadan şükrettiğim o kayanın üstü. Yaşamak bu işte diye haykırdığım tepeler, göz yaşlarımın şahidi mavi gök!...

Yüreğime kazıdım sizi .

Bu güzellikleri birlikte soluduğum Ankaratrekking Gurubundan arkadaşlar ve hatta her yürüyüşte en az bir kez fırça yediğim Selami Bey, sizi bile! Yeni bir keşfe kadar özleyeceğim.

GÜLSEN SALMAN 19.07.2007 (04:30)

KAÇKARLAR

Dönüşümüz muhteşem olacak demiştik. Meğersem muhteşem olan Kaçkarlarmış. Dönüşümüz ise hüzünlüydü. O kadar kederlenmiştik ki Trabzon’dan Ankara’ya harekette açtığımız iki galon şarap ilk molaya kadar bitti. Dağların her bir köşesinden kendiliğinden çağlayan şelaleler yerine İ. Melih Gökçek’in şelalelerine gözümüzü açtığımızda hatırladığımız son şey Trabzon’dan taş fırın ekmeği alışımız ve Çorum’da çikolatalı leblebi almaya sözleşmemizdi. Çorum’u hep birlikte uyumuştuk, bu sefer evdeki çocukların boynu bükük kalacaktı.

Bir yandan Radyo Karadeniz’e (88.6) bir yandan da teker teker gönderilen fotoğraflara sığınaraktan irtifa değişikliğine uyum sağlamaya çalışıyorum. Bu konuda aceleci olmamam gerektiğini düz asfalta düşerek parçaladığım dizim neyse ki hatırlatıyor bana. Yukarı Kavron’da güneşi gördüğüm ilk andan itibaren ısrarla peşimi bırakmayan soru yine yanıtsız ve pervasızca karşımda. Biz bundan sonra nasıl pazar yürüyüşleriyle yetineceğiz? Bu konuda şimdiden bir takım öneriler geldi. Bunlardan biri Selami Abi’nin yürüyüşlerde elimize Kaçkar fotoğrafları tutuşturması.

Bu hüzün Karadeniz’in sisine benziyor. Ne zaman nereden çıkacağı belli olmuyor, gidişi de gelişi gibi, kendi bildiğini okuyor.

Şen şakrak uzun bir gecenin sabahında Trabzon yakınlarında Metin Abi katıldı aramıza, bizlere Trabzon’da deniz manzaralı güzel bir kahvaltı organize etmişti. Fırtına vadisine saptığımızda neredeyse Ankara’dan beri bize eşlik eden yağmur artaraktan devam ediyordu. Karadeniz’i ise hep sakin gördük geliş geçişlerimizde. Kendinden alınanı geri kazanmaya niyetliydi belli, ama taşkınlıkla değil sükunetle alttan alta oyuyordu bu seferlik sahil yolunu. Ayder’de otobüsümüzden ayrıldık. Kıyı yerleşimlerinin estetik kaygıdan uzak sıvasız boyasız çok katlı apartmanlarına tezat, şirin ahşap ve ahşap kaplama iki katlı yapılarıyla Ayder’e kanımız kaynamıştı kaynamasına ama kimsenin dillendiremediği ortak korkumuz bu yağmurun Karadeniz’in meşhur dur durak bilmeyen yağmurlarından biri olma ihtimaliydi. Hava durumunu öğrenip gelen arkadaşların bu yöndeki bilgilendirmeleri sonucu anında Ayder’deki yağmurluk satışları üçe dörde katlandı. Favori renkler göz açıp kapayıncaya kadar tükendi.

Güneş aradan bir yerden sıyrılıp da utana sıkıla kendini gösterdiğinde bir dolmuşa çantalarımızı yüklemiş diğer iki dolmuşa da bizler doluşmuştuk. Bu birçoğumuz için ilk defa çıkılan yolda solumuz yamaç sağımız uçurum hoplaya zıplaya ilerliyorduk. Bir saatten biraz az bir sürede ulaşmıştık son durağımız ve başlangıç noktamıza, hemen sahiplendiğimiz sevgili yaylamıza. Yalçın Abi ve ailesinin işlettiği Şahin Kafe Pansiyon benim 2260 m rakımda bulmayı umduğumun üstünde bir konfor ve sıcaklık sunuyordu. Üstelik bizim bulduğumuz bu sene düşen çığın ardından kalanlardı. Odalarımıza üçer dörder yerleştik, kimi arkadaşlar mevcut çadırlara yerleşti, kimileri kendi çadırlarını kurdu. Kaldığımız yerden 50 m lik bir sis tüneli uzaklıktaki Şahin Kafenin şöminesi başında buluştuk yeniden. İlk akşamdan belliydi, burada doyurucu leziz yemekler, tereyağlı ballı sütlü kahvaltılar birbirini izleyecek, bir çok arkadaş gezi dönüşü alınan kilolardan kurtulabilmek için bir süre yürüyüşlere ara vermek zorunda kalacaktı.

Ertesi sabah güneşe uyanmayı hiç beklemediğimden dışarı çıktığımda başımı kaldırıp yukarı bakmak ilk aklıma gelen şey olmadı, ancak ayakkabılarımı bağladıktan sonra bir tuhaflık olduğunu sezerek korka korka yukarıya çevirdim başımı, çevirmemle de sendelemem bir oldu. Ordaydılar işte, hava izin vermişti ve ben Kaçkar dağlarını görüyordum, uzansam dokunabilecektim onlara. Kahvaltı sonrası Selami Abi’nin ve kendisiyle Kaçkar zirvesini de zorlayacağımız yerel rehberimiz Mehmet’in ardına dizildik, hiç olmadığımız kadar tek sıra olmalıydık bu gezide. Yalçın Abi’nin kamerasını selamlayarak birer birer geçtik önünden ve kendimizi sarpa vurduk. Hedefimiz Samıstal Yaylası amacımız yüksek irtifaya uyum sağlamaktı. Ne var ki bu o kadar da kolay olmayacaktı. Dağ silkeleniyor, önümüze sisten duvarlar örüyordu, dağın bünyesi bizi reddediyordu. Birer ikişer vedalaştık bazı arkadaşlarla, dağın kaprisini daha fazla çekmek istemeyen dostlarla. Bu meydan okuyuşun cazibesine kapılanlar ise devam ettiler köşe kapmacaya, saklambaca. Samıstal’a ulaşamadık ama bir zirvecik yaptık bu çıkışta. Çıkıştan zor iniş varmış meğer. Fiziksel ve duygusal sınırların yer yer zorlandığı, aile bağlarının pekiştiği, kaybolduğumuza dair söylentilerin sise karıştığı anların sonunda bizlerin Kaçkar’a hazır olup olmadığı anlaşıldı mı bilinmez ama, rehberimiz Mehmet’in, ayağında sandaletleriyle işinin ehli olduğu kesinlik kazandı. Bu yorucu ilk günün akşamında zarlar atıldı ve ertesi gün Kaçkar zirve denemesi yapacak olan ekip oluşturuldu.

Mehmet kesin konuşmuştu, dördü beş geçe gelen arkada bırakılacak ekibe alınmayacaktı. O büyük günün sabahı dört buçuğa doğru yola çıktığımızda Mehmet’i anca uyandırmış ve toparlanabilmiştik. Ankara Trekking’den beşi bayan olmak üzere on iki kişiydik. Alaca karanlıkta Mehmet’in ip ve kazma aldığını gördüm. Ayaklarında sandalet yoktu bu sabah ve hatta montunu giymişti. Bunlar durumun ciddiyetine işaret ediyordu. Öküz Çayırı’na geldiğimizde yedi olmuştu. Buraya kadar rahat hafif bir meyil çıkarak gelmiştik. Bundan sonrası Kaçkar zirve deneyimi olan ve Ankara’da bıraktığımız bazı arkadaşların ‘birazcık’ çarşak var dediği kısımdı. Bu ‘birazcık’ çarşak arada kısa bir buzul kısmını saymazsak yürüyüşümüzün geri kalan tüm kısmı ve bir altı yedi saat demekti. Buzula kadar olan kısmı atlattığımızda Mehmet’in işaretiyle olduğumuz yere çöktük. Artık ‘isterseniz geri dönebilirim’ için çok geçti. Mehmet ve Selami Abi takip eden bir saat içerisinde yol yapım çalışmalarına giriştiler. Yol açılış konuşmasında Mehmet düşersek baş aşağı değil baş yukarı düşmemiz ve önümüze çıkacak kayalara ayağımızla hafifçe dokunmamız gerektiğinden, aksi taktirde takla atacağımızdan vs. bahsederek güzel günler vaat etti. Bu arada her türlü sesli ifade kaya kopmasına neden olacağından geçici olarak yasaklanmıştı. Ben yeniden hortlamakta olan yükseklik korkumla cebelleşirken Yıldız Hanım büyük bir cesaret göstererek ve Mehmet’in hemen arkasında olduğunu zannederek Selami Abi’den sonra gruptan buzulu ilk geçen kişi oldu. Ağır ağır karşıya ilerlerken kimi unuttuğu duaları, kimi evde bıraktığı çocuklarını, kimi sadece ayaklarına bakması gerektiğini düşünüyordu. Ama hepimizin ortak iki düşüncesi vardı; birincisi Engin Hoca’nın eşi Ayfer Hanım’ın çok akıllı bir kadın olduğu, ikincisi ise bundan sonra B planlarına daha sıcak bakacağıydı. Biz böyle yavaş yavaş ilerlerken Selami Abi karşıdan ‘oturan boğa' edasıyla bizi seyrediyor (belki o da B planını düşünüyordu) ve Mehmet buzulun iki ucu arasında koşar adımlarla gelip giderek baton alış verişini sağlıyordu. Buzulu da geçmiştik ya, hava da güneşliydi öyleyse zirvenin önünde hiçbir engel kalmamıştı. İnancımız tamdı. Dik ve beterin beteri çarşak bir yamaç vardı önümüzde ama onu bir aşarsak balık sırtından zirveye ulaşacaktık. Sıkça verilen molaların ve ‘arayı açmayın’ uyarılarının yerini Mehmet‘in yükselen bulut uyarıları almıştı. Bir ara Selami Abi yukarıdan adımı seslenmiş kendisine baktığımda da batonunu kafasının üstünden sallamıştı. Ben işaret edilen yöne arkama bakmış ve Selami Abi’nin bana manzarayı işaret ettiğini zannetmiş gülümsemiştim, hemen ardından gelen ikinci uyarıda anladım ki, istenilen hizaya girmemmiş.

Herkesin kendince bir son yirmi metresi oldu sanırım. Ama haksızlık etmemeliyim aramızda bu zirve denemesi boyunca hiç adrenalin salgılayamadığını açıklıkla ifade eden arkadaşlarımız da vardı. Sonunda kapı denen yere geldiğimizde saat on iki olmuştu. Bazen isimler mekanlarla öylesine bütünleşir ki kapı da karşımızda koca bir dağ olarak beliren Kaçkar zirvesinin dizleri dibinde yeni bir anlam kazandı, eşiğe dönüştü, aşılması bu sefer bize nasip olmayan eşiğe, önünde çöktüğümüz niyetimizi dile getirdiğimiz kibarca geri çevrildiğimiz eşiğe, dahası kapı oy birliğiyle kabul ettiğimiz C planına dönüştü. Mehmet’in dediği gibi insanın sınırlarını bilmesi bir erdemdir ve dağ zorlamaya gelmez, onun izni alınmadan olmaz. Bu noktada aramızdan küçük bir ekibin ayrılarak zirve yapıp dönmesi Mehmet’e göre 5-6 saatten fazla sürerdi, yaklaşan sis de göz önüne alındığında bu gereksiz riske girmeme kararı alındı. Yine de hızını alamayan Selami Abi, Mehmet, Ekrem ve Sami arkadaşlarımız geri kalan grup C planını hayata geçirirken alternatif zirve Mezovit Tepesine çıkarak Ankara Trekking bayrağını diktiler. Arkadaşlarımız kapıya döndüklerinde kısa bir soluklanmadan sonra toplandık, tam yola çıkıyorduk ki nice korku filmlerine taş çıkartan bir sahne yaşandı, nereden geldiği belli olmayan bir sis birden bire kapıyla zirve arasından çıkıp üzerimize çöktü. Çıkarken inişi düşünmemek için zorlu bir uğraş vermiştik kendi kendimizle. Şimdi inerken tüm dağ ayaklarımızın altında kayıyordu. Sami arkadaşımız bu inişte düşürdüğü taşlardan dolayı camcı dükkanına girmiş fil misali ortalığı toza dumana kattığından fil lakabını aldı. Hiçbir koşulda kibarlığından ödün vermeyen Ufuk Bey ise Sami ve Ümit Beylerin ayakkabılarının uygunsuzluğundan dolayı çok taş düşürdüklerini ifade ederek inişte öne alınmalarını talep etti. Bir mola noktasında en arkada kalan beni öne çağırdılar. Anlaşılan inişte fazla yavaşlamış grupla aramı açmıştım, iyi ki de öyle yapmışım böylece geri kalan çarşakı Mehmet’in kollarında ayaklarım yerden kesilmiş (kelimenin gerçek anlamında) olarak indim. İnişimizin bundan sonrasını çarşak yerine sabaha göre yumuşamış olan buzul üzerinden yapacaktık. Mehmet düşmemiz halinde yapmamız gerekenleri yeniden anlattı. Ayrıca yukarıdan bir kaya düşmesi halinde durup üzerimize gelişini seyretmemizi ve ancak yönünü tespit ettikten sonra kenara çekilmemizi tembihledi. Yine benim kolumdan tutmuş ikimiz güzel güzel iniyorduk ki Birsen arkadaşımızın yanımızdan sırt üstü hızla kayarak uzaklaştığını gördük, o an Mehmet’in beni bırakmasıyla kendini yere atması bir oldu. Arada neler oldu tam izleyemedim çünkü arkadan kayarak gelen Gülbin Hanım beni de beraberinde götürdü. Net olarak hepimizin gördüğü muhteşem son hamle ise Mehmet’in son anda yönünü değiştirerek Birsen ve koca kayanın arasına girişiydi. Evet, Mehmet kesinlikle günün kahramanıydı. Bu kayma olayı şahsım adına günün en zevkli olayı ve zannımca hepimizin gerginlikten kurtulup rahatlama anıydı. Sonunda Öküz Çayırı’na ulaştık, hepimizi kasıp kavuracak uçuk salgınından habersiz kana kana yosunlu kayaların suyunu içtik. Bu arada tüm uğraşlara rağmen aramızda karda kayıp düşmeyen bir Engin Hoca kalmıştı. Onun da kısmeti deredeymiş. Düşüş anı ve sudan çıkışı objektifime takıldı takılmasına ama işin etik boyutunu düşününce parmağım deklanşöre gitmedi bir türlü, işte ben bir buna yanarım…

Öküz Çayırı’ndan sonra yol hiç bitmeyecekmiş gibi geldi, ama sonunda sabahın dördünde ayrıldığımız yaylamıza akşamın altısında dönmüştük. Ankara Trekking’den günü Yalçın Abi önderliğinde ve Katırcı Ali eşliğinde Göller Bölgesinde geçiren diğer arkadaşlarımız bizden önce dönmüşlerdi ve bizi coşkuyla karşıladılar. Hep birlikte Birsen arkadaşımızın taaa Ankara’dan bu an için getirdiği şampanyayı patlattık.

O gün zirveye çıkamamış olabiliriz ama Mehmet’in de dediği gibi grup dayanışmamızla, konsantrasyonumuzla örnek bir ekiptik. Bütün arkadaşlarıma verdikleri destek için çok teşekkür ederim, insanı kendinden önce düşünen birilerinin olması çok güzel bir duygu. TAŞ…

Gül Öztürk 16-07-2007

Çamlıdere’de Bir Orman İçi Parkur

Yaklaşık bir aydır siyaset bataklığında uğraşmaktan büyük keyif aldığım tek eğlencemden (yazarlık hariç) yoksun kalmıştım. Tabii birde arkadaşlarımı, yeni gelenlerle sohbet etmeyi, ekonomi ve politika konularında meraklı soruları cevaplamayı, doğanın şaşırtıcı güzelliğinden etkilenmeyi ve daha pek çok şeyi özlemiştim. Her neyse, “gün bizim güneş bizim, göğsümüzde ki ateş bizim” diyerek iki müdibüs dolusu yaklaşık 60 yürüyüşçü sabah sekizde Kumrular’daki her zamanki yerimizden yola çıktık. Tabii ateş bütün gün tepemizdeydi ama çoğumuzun aklı bir karış havada olduğu ve bazıları içinde ateş bacayı sardığı için hararet pek de etkilemedi diyelim. Ayrıca, bizim arka beşli gecekondu ise bu sefer yeni gelen ve inanılmaz pozitif İzmirli ve Antalyalı cadılar grubu tarafından işgal edilmişti. Hepsi de okumuş, bol atraksiyonlu çocuklar ama denizden çıkmış balık misali Ankara’ya daha “alışamama” dönemindeler. Bünye meselesi ne yapsınlar. Ama hem midibüs içi geliş gidiş, hem de yürüyüşteki performansları maşallah gecekondu tayfasını aratmadı. Bu arada yoldaki Carrefour, Milli Kütüphane ve Eryaman duraklarından keklikleri toplaya toplaya geldiğimizi de söylemeliyim.